او پيش از اين يك بار از قبول سرمربيگرى تيم ملى آرژانتين سر باز زده بود، پس از جام جهانى ۱۹۹۸ پيشنهاد شد تا مربيگرى آرژانتين را قبول كند ولى ترجيح داد به كارش با تيم جوانان اين كشور ادامه دهد.

هرچند اين بار و پس از اينكه مارچلو بيلسا (Marcelo Bielsa) تيم فوتبال آرژانتين را به مقام قهرمانى المپيك رساند، سكان هدايت اين تيم را در دست گرفت تا آنها را به افتخارى باشکوهتر در رقابتى بزرگتر در فوتبال جهان برساند و اين شغل جديد به عقیده خود او باعث شده تا به فوتبال اروپا نزديك تر شود و اين رقابت ها را با دقت بيشترى دنبال كند. آنچه در ادامه میخوانید گفتگوی او با خبرنگار مجله یوفا (UEFA Magazine) است.

كدام تيم و بازيكن اروپايى بوده كه اخيراً تاثیر زیادی روی شما گذاشته و فکرتان به خود مشغول کرده؟ و چرا؟
واقعاً از شيوه بازى آرسنال لذت مى برم. آنها حقیقتا" تماشايى بازى مى كنند. تيرى آنرى ((Thierry Henry يك بازيكن استثنايى و فوق العاده است. درست مانند پاتريك ويرا (Patrick Vierra) و روبرت پيرس (Robert Pires).

همچنين معتقدم فرانك لمپارد Frank Lampard)) از چلسى يك پديده است و از آن دسته بازيكنانى است كه اين روزها به ندرت ديده مى شوند. بازى تيم ميلان را دوست دارم و همين طور بازيكنانى نظير آندرى شوچنكو (Andriy Shevchenko) ، كاكا (( Kaká، كلارنس سيدورف Clarence Seedorf) ) و پائولو مالدينى (Paolo Maldini). در ضمن نمى توانم موناكو (Monaco) را براى رسيدن به مرحله نهايى ليگ قهرمانان تمجيد نكنم و بايد به اينها اضافه كنم بازی آرژانتينى هايى نظير پابلو آيمار (Pablo Aimar) ، روبرتو آيالا Roberto Ayala)) و هرنان كرسپو ( (Hernán Crespoرا كه عملكردشان برايم بسيار مهم است به دقت دنبال مى كنم.

به نظرتان تفاوت هاى فوتبال آمريكاى جنوبى و اروپا را در چیست و آیامى شود مقايسه اى بين استانداردهاى فوتبال در اين دو قاره کرد؟
در طول سالهای سال آمريكاى جنوبى همواره بازيكنان بزرگى به جهان فوتبال معرفى کرده، اگرچه اينها در رده تيمى چندان موفق نيستند و بازيكنان به ندرت به اندازه كافى در تيم هاى آمريكاى جنوبى باقى مى مانند. اما در اروپا وضعيت اينگونه نيست. اروپايى ها به دليل ساختار درست اقتصادى شان قادرند تيم هاى خوبى بسازند. آنها مى توانند سال به سال پيشرفت كنند و خودشان را ارتقا دهند. در کل در اروپا اختلاف بين تيم ها بيشتر است. معمولاً چهار تيم هستند كه براى قهرمانى مبارزه مى كنند. چهار تيم براى حفظ موقعيتشان در جدول تلاش مى كنند و چهار تيم هم هستند كه براى فرار از سقوط مى جنگند. اما مثلاً وضعيت در آرژانتين اينگونه نيست و بوكاجونيورز Boca Juniors) )و ريورپلات (River Plate ) كه قوى ترين تيم هاى كشور هستند، معمولاً برنده عنوانى نمى شوند.

از دست دادن اين بازيكنان بزرگ چه تاثيرى بر فوتبال آرژانتين مى گذارد؟
بیشترین تاثيرى كه اين قضيه بر بازى هاى ما مى گذارد از نظر اقتصادى است. اين مساله خيلى اهمیت زیادی دارد، چرا كه وجود پول باعث مى شود بازيكنان بيشترى به وجود آيند و توانايى هايشان گسترش يابد.

فراموش نكنيم اينجا بازيكنان به آن شكلى كه در اروپا وجود دارد، تربيت ورزشى نمى شوند. باشگاه ها بايد مراقب همه چيز باشند. غذا، تربيت، خواب و راحت بگويم همه چيز. تمامى اين مسائل خوب است، اما نكته منفى اينجاست كه بازيكنان زودتر از آنچه بايد، آمريكاى جنوبى را ترك مى كنند و به اروپا مى روند. به نظر من بازيكنان نبايد در سنين كمتر از ۲۳ يا ۲۴ سال به اروپا بروند و بايد كاملاً بالغ شوند. توانايى هايشان را گسترش دهند و سابقه بازى در بالاترين سطح فوتبال كشور را داشته باشند، بعد راهى اروپا شوند.

اما اكنون آنها تقريباً در ۲۰ سالگى به اروپا مى روند و اين خيلى بد است. چرا كه باشگاه ها نمى توانند آن طور كه بايد از بازيكنانشان استفاده كنند و تا بازيكنان نامى براى خود دست و پا مى كنند، تيمشان را ترك مى كنند.

در پايان شما هم فكر مى كنيد فوتبال دنیا تدافعى تر شده؟
اين قضيه را مى توان از ابعاد مختلفى بررسى كرد و در نهایت نگرش هر کسی به اینماجرا فرق میکند.